Trošimo drugi mjesec 2019-te, a u mojoj redakciji kao prije godinu-dvije, ista dilema, neizvjesnost i pitanje hoćemo li „opstati ili nestati“.
Kada je uoči Nove godine premijer Marković, uputio čestitku uz poruku „za bolji standard svih gradjana u zemlji“, a taman smo tada primili platu (od sedam-osam zaostalih), u nama se vratio tračak nade. No, nekako u isto vrijeme poruku, pa shvatili je mi kao čestitku ili ne, uputi i Miomir M. Mugoša, direktor Poreske uprave. Grubo, ali stresno za nas, ona je glasila “Opštinama i preduzećima u njima čiji su osnivači, blokiraće račune, a potom uvesti stečaj ako uz plate ne budu izmirivale poreske obaveze“. Reklo bi se, ništa posebno. Porez je obaveza, odnosno uslov za postojanje i egzistenciju jedne države. To jeste evropski, ali svakako nije balkanski. Zakoni i pravila su, možda isti ili slični, ali uslovi svakako nijesu. U bilo kojoj zemlji Evrope, plate su redovne kako bi plaćao porez i mogao normalno da živiš. Nažalost, daleko smo mi od toga. Kod nas će, valjda zbog poreskoh obaveza, ceh nečijih decenijskih propusta i grijehova u tome, sada platiti sirotinja, odnosno i moja redakcija.
Narodski rečeno “što na umu to na drumu“, Eliot Nes iz kultnog filma „Nesalomivi“, u liku našeg direktora Poreske uprave, nakon novogodišnjeg „opuštanja“ gradjana, pobroja pet opština,uglavnom sa sjevera, kojima kani da blokira račune. Logično,kada blokiraš Opštinu blokirao si i sva njena preduzeća čiji je osnivač. A redosljed stvari, trebao bi biti obrmut. Eliot Nes, je gonio kriminalce u vrijeme prohibicije,a zbog poreza je samo lakše ulovio Al Kaponea. Je li Mugoša uopšte svjestan situacije u opštinama i preduzećima u njima. Pita li se, ko je kriv što, kako bi Šojić rekao, “tajfuni“ godinama nijesu plaćali porez. Što se država javno odrekla svojih milionskih prihoda i što nikada niko nije odgovarao za to. Pita li se kakve sve posljedice može proizvesti njegov naum i može li se Poreska uopšte naplatiti uvodjenjem stečaja u preduzećima. A zna se, biće hiljade radnika bez posla, bez jedinog prihoda za njihove porodice. Neće moći da otplaćuju bankama kredite, da plate stanarinu, školuju djake i studente, da …još mnogo šta..Ugasiće se mediji, kultura sport… i uopšte zamrijeće život u opštinama. Ali, ko te pita. Zašto, kada znaju, na sve to ćute u takozvanoj Zajednici opština, kao i politički, ekonomski stručnjaci i razni dušebrižnici za ovo malo radnika. Ako to hoće, postoji i jedenostavniji način, bez blokade računa, da se opštine kazne. Ukinuti sredstva iz Egalizacionog fonda i one su blokirane. Ni jedna ne bi mogla izmiriti plate od svojih prihoda od Petnjice, Tuzi do Cetinja i Ulcinja. Isto je stanje i u onim opštinama koje samo, prividno, normalno funkcionišu.
Za sada, preživjesmo januar ili što bi Izet (po njegovom bosanskom kalendaru ) rekao „kokuznik“. Trošimo „manjak“ i ne znamo kakav će biti mart .Bojimo se samo da ne bude onako kako ga je baš Izet nazvao „žumanjak“. Elem, u mojoj redakciji i dalje je prisutna zebnja i dilema hoćemo li „opstati ili nestati“.
Raško Ličina
