Piše: Darko Jovovič
Da se savremeno društvo, u značajnoj mjeri, suočava sa poremećenim sistemom vrijednosti i nedostatkom sluha za stvaranje životnog ambijenta u kom se pojedinci ne bi mogli bogatili preko noći ukazuje i visina honorara „iskeširanih“ muzičarima za nastupe na Crnogorskom primorju tokom novogodišnjih praznika. To pokrepljuju i podaci da su pojedine estradne zvijezde za samo jedan nastup, u trajanju od nekoliko sati, zaradile i po sto hiljada eura. I dok se svakodnevno suočavamo sa ljudima koji prose na crnogorskim ulicama, za taj honorar, stečen i od narodnih para koje se slijevaju u opštinske kase, jedan pjevač iz svijeta novokomponovane muzike, može da kupi oko 130.000 vekni hljeba, ili 20.000 kilograma mesa. Takođe, taj iznos, ekspresno izmamljene zarade, od sto hiljada eura odgovara visini od skoro 170 minimalnih mjesečnih zarada u Crnoj Gori.
Kad sve to okrenemo ka svijetu kulture, jer i pjevači slove za umjetnike, shvatićemo da bi tih sto hiljada eura bilo dovoljno za isplatu nekih hiljadu honorara piscima i književnim kritičarim za svoje nastupe prilikom promocije ozbiljnih i vrijednih djela. Takođe, za taj iznos, izvojevan gromkim i srceparajućim glasom, moglo bi da se kupi 10.000 primjeraka knjiga poznatih svjetskih klasika, što odgovara jednoj manjoj biblioteci.
Ako tome dodadamo da je jedna od pjevačica, uveseljavajući masu na Primorju tokom novogodišnje noći, stekla novac sa kojim, recimo, u Beranama može da kupu dva pristojna stana, onda se samo po sebi postavlja pitanje kuda ide ovaj svijet, dok se masa oduševljava hitovima, poput onog „Bogata sirotinja“, koji poteče iz grla bijela jedne od najplaćenih estradnih zvijezda. Tim prije, kad se zna da brojni ljudi u ponosnom Montenegru, radeći čitavog života teške poslove, ne uspijevaju da riješe stambeno pitanje. Ti obični smrtnici i njihovi problemi, po pravili, izmiču oku javnosti, jer javnom scenom dominira muzički i rijaliti glamur koji se često kosi sa lijepim ukusom i onim što se zove elementarna pristojnost. A društvo ćuti. Ćuti i inteligencija, iako jedan univerzitetski profesor, sa mnoštvom objavljenih knjiga i naučnih radova, treba da radi najmanje četiri godine da bi zaradio koliko jedan pjevač tokom praznične žurke. Ćute i moja sabraća po peru, iako znam da se saglašavaju sa konstatacijom: „O vrijeme lišeno ukusa“.
I dok ovo pišem prisjetih se kako su svojevremeno moji Konjušani, dok ih je u andrijevičkoj kafani zabavljala polugola estradna umjetnica, govorili jednom doktoru nauka iz naših krajeva: „Đoj profesore sa diplomom i titulom u Evropu, u Evropu se ide sa mini suknjom i mikrofonom.“ Ujedno, računajući da bi za milion i po eura, koliko je, kako se saopštava, potrošeno za doček Nove godine u Budvi, moglo da se asfaltira dvadesetak kilometara lokalnih puteva, prisjetih se kako su mještani potkomovskih sela, čekajući, da im se modernizuje putna mreža, pjevali hit finansijski dobrostojećeg Baje Malog Knindže: „Tamo đe sam rođen ja nema asfalta, samo jedna cesta prašnjava“.
No, neko je, očigledno, u vremenima kad mnogi, zbog nedostataka novca, ne mogu da odgovore osnovnim živornim potrebama, smislio ovo unosno tezgarenje, frljakajući se sa desetinama hiljada eura kao sa klikerima, dok se predstavnici određenih institucija, pred kamerama, uzbuđeno, hvale kako je bilo zabavno na crnogorskim trgovima i da takvo veselje nikoga ne može ostaviti ravnodišnim. Svakako da će na ovakve pojave najmanje ravnodušni ostati oni koji jedva sastavljaju kraj sa krajem, jer bi, recimo, jednonoćni honorar jednog estradnog umjetnika bio dovoljan da se podmire kompletni troškovi studiranja u Podgorici bar za pet mladih ljudi sa sjevera države, čiji roditelji muku muče da im obezbijede ono najosnovnije za školovanje. Ravnodušni neće ostati ni oni koji se pitaju „Dokle ovako“ ili „Kud će vam duše estradni bogataši“. Ravnodušni će, ,svakako, ostati oni, koji imaju hrabrosti da isplate tako enormne apanaže novogodišnjim zabavljačima, kadrim da bez ustezanja traže toliki novac, držeći se one narodne “Dok god ima ovaca treba ih šišati“.
